1982 yılı, askeri darbe zamanında Adıyaman. Müzik bile sansüre uğramaktadır. Bir köydeki bando sadece belli parçaları halkın önünde çalabilmektedir ve çalarken müzisyenler Fransız lejyonlarının üniformalarını giymek zorundadırlar. Bando şefinin kızı genç bir komüniste aşıktır. Kız, çocuktan »Enternasyonal« marşının kaydını alır. Babası tüm saflığıyla bandosuyla beraber parçayı çalmak için çalışır. Marş, köydeki askerlerin de hoşuna gider. Marşı darbe yöneticilerinin de katıldığı bir törende çalarlar. Töreni protesto etmek için orada bulunan göstericiler sloganlarla dolu kırmızı pankartlar açmaktadırlar. Filmin sonunda ölümle sonuçlanan bir facia yaşanır. Sırrı Süreyya Önder, filminde bir trajediyi değil, daha çok insanların melodramdan uzak olan yönlerini anlatıyor. İnsanlara son ana kadar komedi gibi gelen film, çok gerçekçi ve ani bir şekilde son buluyor.