Köylüler şaşkındır: İmam Hasan, karısı ve kızı Anadolu’nun derinliklerinde yatan köyün tren istasyonunda inmişlerdir. İmam Hasan Ramazan ayı boyunca köyün çocuklarına köy okulunda din dersi de vermektedir. İstasyon şefinin oğlu Adem, imamın şevkle resmederek ölüm, şeytan, cennet ve dünya ile ilgili anlattığı öykülerin cazibesine kapılır. Adem hikayelerden büyülenmiş ama aynı zamanda kafası karmakarışık olmuştur. İmam Hasan’ın karısına ve kızına karşı tavırları köy halkını sinirlendirmektedir. Günün birinde Hasan köyden ayrılmasına sebep olacak sırrını açıklamak zorunda kalır: Hasan, karısıyla karısı babası tarafından hamile bırakılıp terk edildiği için evlenmiştir. Pirhasan’ın bu filmi kasaba ortamında geçen dokunaklı bir aşk hikayesini görüntü açısından kuvvetli resimler ve şartlara uygun atmosfer yaratarak anlatıyor.

Eğer fanatiklik çılgınlık boyutlarına ulaşırsa ne olur? Peki ya bu politik çılgınlığa kapılmak istemeyen insanlar nasıl davranırlar? Konu Kıbrıs. Panicos Chrysanthou’nun gözünde Kıbrıs Türklerin ve Yunanlıların, Hıristiyanların ve Müslümanların beraber yaşadıkları huzur dolu bir yer. Film, bugüne kadar çözülememiş olan adadaki anlaşmazlığı çok basit bir hikayeye dayandırarak anlatıyor. Ömer adında bir Türk genci »suçsuz yıllarda« Yunanlı Rumların arasında büyür ve genç bir Yunan kızına aşık olur. Adadaki anlaşmazlık durumu baş gösterince ve adadaki kurallar anlamsızlaşmaya başlayınca kendi içinde ikilem yaşamaya başlar: Sevdiği insanlarla beraber olmak için politik koşulların yarattığı mezarını aşması gerekmektedir. Adanın fiziki olarak düşman iki bölgeye ayrılmasını düşünsel ayrılıklar da izler: Önceden beraber yaşamanın mümkün olduğu yerde şimdi düşmanlık kol gezmektedir. »Akamas« Kıbrıs’ın batısında yer alan bir yarımada, filmin geçtiği sembolik ve gerçek bir yer. Doğanın güzelliği ve filmin yansıttığı Homeros tadındaki ışık saf güzellikle insanlar tarafından oynanan politik, üzücü oyunlar arasındaki farklılığı gösteriyor.

»Duvara Karşı« filmiyle uluslararası anlamda büyük başarılar yakalayan Fatih Akın’ın bu filmi de bugüne kadar önemli ödüller kazandı. Film, Fatih Akın’ın çekmeyi planladığı »Aşk, Ölüm ve Kötülük« üçlemesinin ikinci filmidir. Yoğun olarak Bremen ve İstanbul’da geçen film yolları birbirlerinden haberleri olmadan kesişen altı insanın hikayesini anlatıyor. Fatih Akın her ölümün farklı bir boyuta kapı açtığı için aynı zamanda bir doğum olduğuna inanıyor. Kendi halinde bir hayat yaşayan dul Ali, hayat kadını Yeter ile beraber yaşamaya başlar. Bu durum Ali’nin oğlu genç Alman profesör Nejat’ı sinirlendirir. Nejat ve Yeter tanışırlar. Nejat, Yeter’in, üniversitede okuması için kızı Ayten’e her ay para gönderdiğini öğrenir. Yeter’in ani ölümü karşısında Nejat Ayten’i bulmak için Türkiye’ye gider. Ayten ise bu sırada Türk polisinden kaçmak için Almanya’ya gelmiştir ve bir arkadaşının yanında saklanmaktadır. Ruhların yol hikayelerini anlatan heyecanlı, insanı sinirlendirecek ve çok akıllıca çekilmiş bir film.

15 yaşındaki Bica, diğer takma adıyla ‘Bitch(Fahişe)’ evden kaçar ve Budapeşte caddelerinde dolaşırken, eski polis Cristu’yla tanışır. Cristu bir organize hırsızlık işi için Bica’yı Düsseldorf’a gelmeye ikna eder. Bitch ve Romanyalı çocuklardan oluşan grup Cristu’nun yönetiminde evlere girip soygun yapmaktadır. Bitch, bir hırsızlık esnasında Milka adında genç bir kızla ve onun sayesinde de korku ve baskının olmadığı bir hayatla tanışır. Farklı iki dünyada farklı iki yaşam sürdürmeye başlar. Bunu fark eden Cristu şiddet kullanarak onu diğer dünyadan uzak tutmak ister. Ve bu kez Bica’nın yeni arkadaşları devreye girer.
Genç oyuncu Katharina Derr, Bitch karakterindeki oyunculuğuyla çok etkileyici. Yönetmen Theo Krieger, 17. Uluslararası Emden Film festivali’nde senaryosu için ödül almıştır.

30’lu yaşların başında, ortalama bir tip olan olan Irm Krischka, bir çamaşırhanede yarım gün çalışan bir kadındır. Müşterilerine de, felçli annesine karşı da çok sabırlıdır. Ama yaşamı güzel değildir. Ve Irm, zaman zaman kendi karanlık dünyasından kaçarak, ona ikinci bir yaşam sunan fantezi dünyasına sığınır. Bu ikinci dünyada, tanımadığı insanlara sesini değiştirip telefon ederek, kendi yaşamını çocukça kurgularla anlatmaktadır. Bir gün, telefondaki kadını telefondaki çocuğun ‘annesi’ yerine koyar ve fanteziyi çocuğun ölümü üzerine kurgular. Kadın ruhi bir çöküntü yaşar, oyun kontrolden çıkar. Irm bu sonuçtan çok korkar ve oyununa devam etmez. İki kadın arasında çok kırılgan bir arkadaşlık doğar. Irm ilk defa, telefonda yaşadığı bu ikinci hayata bir son verir birisine kendi gerçek kimliğini tanıtır. Fakat bu kez de Irm’in karşısına şok eden başka zorluklar çıkar.
Felix Randau iki yalnız, sorunlu ruhun birlikte oyununu filmine konu etmiş. Başrol oyuncuları Esther Schweins ve Valerie Koch güçlü oyunculuklarıyla çok başarılı bir performans sergilemişler.

1982 yılı, askeri darbe zamanında Adıyaman. Müzik bile sansüre uğramaktadır. Bir köydeki bando sadece belli parçaları halkın önünde çalabilmektedir ve çalarken müzisyenler Fransız lejyonlarının üniformalarını giymek zorundadırlar. Bando şefinin kızı genç bir komüniste aşıktır. Kız, çocuktan »Enternasyonal« marşının kaydını alır. Babası tüm saflığıyla bandosuyla beraber parçayı çalmak için çalışır. Marş, köydeki askerlerin de hoşuna gider. Marşı darbe yöneticilerinin de katıldığı bir törende çalarlar. Töreni protesto etmek için orada bulunan göstericiler sloganlarla dolu kırmızı pankartlar açmaktadırlar. Filmin sonunda ölümle sonuçlanan bir facia yaşanır. Sırrı Süreyya Önder, filminde bir trajediyi değil, daha çok insanların melodramdan uzak olan yönlerini anlatıyor. İnsanlara son ana kadar komedi gibi gelen film, çok gerçekçi ve ani bir şekilde son buluyor.

Roma’nın kalbinde geçen bir büyük şehir filmi: Uzun yıllardan beri birbirleriyle arkadaş olan, artık çok da genç sayılamayacak, hayatın anlamı ve ilişkilerle ilgili krizler yaşayan bir grup bir araya gelirler. Her şeyi sorgularlar: Arkadaşlıklar, aşk ilişkileri, hayatın gerçekleri. Hesaplaşmalar, gizlenmeye çalışılmış duygular ve korkularla beslenir. Hayatlarını hala kurtarabilirler mi? Bunun için alternatifler var mıdır, varsa nelerdir? Filmde her karakter sevdiği birini kaybetmiş olma durumuyla yüzleşmektedir. Yıldızlar yalan söylemez: Satürn onlara karşı gelmektedir. Ferzan Özpetek elbette astrolojiyle ilgili bir film çekmemiştir. Davranışları birbirlerinden bağımsız karakterleri incelemiş ve bunları kesin bir netlikle çok temel, soğuk ve nesnel resimlerle ortaya koymuştur. Özpetek filminde hayatlarında başarıyı yarı yarıya yakalamış akranlarına bir ayna tutmuştur. Fellini’nin »Roma« filminden beri Roma böyle bir geleneğe sahiptir.

Ali Osman ve arkadaşları için geçerli olan kanunlar »sokak kanunları« dır. Onların ahlak anlayışında zayıf insanları korumak gerekmektedir. Eskiden mahallenin kabadayıları olan grup artık yaşlanmış, zamanlarını tavla oynayarak geçirmeye başlamıştır.
Ali, bir oğlu olduğunu öğrenir. Uyuşturucu mafyasından Devran’la aynı kadını sevmekte olan oğlu, bu nedenle Devran’la çatışmaktadır. Devran hileli yöntemler kullanmakta, bildik kuralları hiçe saymaktadır. Gelenekçi Ali Osman, arkadaşlarıyla birlikte duruma el koyar ve aralarında yaşamsal bir kavga başlar. Böylece, gençliğin yaşlılığa; geçmişin bugüne karşı kavgasını izlemeye başlarız. Eşkiya filminin yönetmeni ve senaristi Yavuz Turgul, yapımcısı Mine Vargı ve başrol oyuncusu Şener Şen Kabadayı’da da bir araya geldiler. Usta oyuncu Şener Şen’e bu filmde Kenan İmirzalioğlu da eşlik ediyor.

Eski bir dünyanın yıkılışını ve yaşlı bir adamın hayatından sadece bir günü anlatan bir film. Fikret Bey, tekrar eski çalıştığı yeri, iflas etmiş, yıkılmak üzere olan fabrikayı ziyaret eder. Fabrikadaki işçilerle sohbet eder, onlara hayatından anılar anlatır. Onun gülümseyerek anlattığı sıcacık hatıralar günümüzün acımasız sosyal ve ekonomik anlayışıyla yüzleşir. Filmin geçtiği ana mekan eski fabrikanın koridorları ve odaları olarak kalsa da, film yaşlı adamın hayatındaki trajedileri baz alarak Türkiye’nin geçmişine gidiyor, toplumsal ve insani değerlerin nasıl erozyona uğradıklarını gösteriyor. Selma Köksal bu verileri uzun yıllar boyunca yaptığı araştırmalar sonucu elde etmiş. Yönetmenin tiyatro tecrübesinin filme kattığı pozitif etkileri görebiliyoruz. Erol Keskin filmde çok başarılı bir performans gösteriyor.

Regensburg, Oberpfalz bölgesinde bir şehir: Garnik, artık neredeyse kör olan annesine bakmaktadır. Babası, burada, memleketinden çok uzak topraklarda ölmüş ve burada gömülmüştür. Garnik rüyasında vatanı Ermenistan’da bir define olduğunu görür. 10 yıldan beri ailece Almanya’ya iltica etmeye çalışmaktadırlar. Mahkemelerinin sonuçlanmasına çok az kalmıştır. Garnik’in ağabeyi Areg Münih’de hukuk okumaktadır. Alman bir kız arkadaşı vardır ve bütün hayali yönetmen olmaktır. Hayalini gerçekleştirmek için film okuluna başvurur. Ama annesi ağabeyini hep geçmişine geri döndürmeye çalışmaktadır. Annesinin isteği ağabeyinin Ermeni bir kızla evlenmesidir. Areg kendi içinde kimlik çatışması yaşamaya başlar. O, yeni vatanına ayak uydurmak istemekte, geçmişe saplanıp kalmak istememektedir. Annesine saf altından Oscar kazanacağına dair söz verir; hatta daha da inandırıcı olması için arkadaşlarıyla beraber annesine sahte bir Oskar Töreni düzenlerler. En sonunda sığınma hakları kabul edilir ve Areg ağır hasta annesi ve kardeşiyle Ermenistan’a gider. Garnik’in daha önceden rüyasında gördüğü hazineyi orada bulurlar!

17. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu: Eflatun karısının ve çocuğunun ölümünden sonra sanatını sürdürmeye son vermiş bir minyatür ustasıdır. Ölü yakınlarını ölümsüz kılmak için İslamiyet’teki resim yasağına rağmen batılı tarzda portreler resmetmeye başlar. İşlediği bu günah yüzünden vicdan azabı duymaktadır. Padişahın veziri Anadolu’da Sultan’a karşı çıkan bir prensin portresini yapmasını hükmeder. Bir korumayla beraber Eflatun Anadolu’ya gönderilir. Yolculuğu boyunca kendisine işkence çektirircesine yaşadığı bu sanat ihtilafı hakkında düşünür; ta ki hayatında yeni bir aşk belirinceye kadar. Film etkileyici görüntüler ve sahnelerle dolu bir tarihsel dram. Bir nevi sanatsal yol hikayesi de sayılabilir. Yönetmen Derviş Zaim filminde sanatın toplum, din ve siyasetle olan temel ilişkisini sorguluyor.

Ölüm hastası yaşlı Ahmet Bey, oğullarına yük olmak istemez ve gizlice hastaneden kaçarak bir huzurevine yerleşir. Oğulları babalarının izini bulur. Ve rastlantılar sonucu bir araya gelen bu renkli grup, Türkiye’nin batısından doğusuna, amaçsız bir yolculuğa çıkmaya karar verir. Bu duygusal yolculuk, yolcularına kendi hayatlarına dair yeni perspektifler sunuyor. Mahsun Kırmızıgül, yönetmen olarak bu ilk filminde olağanüstü bir başarı yakalamış. Beyaz Melek çok akıllıca çekilmiş, özellikle oyunculuklarıyla insanın içini ısıtan bir film.

»Muhterem Türk Halkı! Türk askeri kuvvetleri yurdun tümünün yönetimini ele geçirmiştir.« Askeri darbenin komutanı Kenan Evren’in bu sözleri 12 Eylül 1980 günü tüm radyo ve televizyonlarda yayınlanmıştır. Filmin adı »Zincirbozan« askeri darbeden sonra ülkeyi yöneten politikacıların hapise atıldığı askeri destek noktasını anlatıyor. Süleyman Demirel’in başbakanlığında ülke iç savaşın eşiğine gelmişti. 1980 yılındaki askeri darbe Türkiye demokrasisi için ciddi bir yara olmuştur ve etkileri bugün bile görülmektedir. Yönetmen Atıl İnaç darbe zamanı yaşananları politik gerilim filmi olarak, ironilerle donattığı melodramlar kullanarak anlatmıştır. Film Costa-Gavras’ın »Z« filmini hatırlatmaktadır. Film askeri darbenin Amerika tarafından yapılmış olduğunu gösterdiği için tartışmalara yol açmış, Türkiye’de 100 sinemada vizyona girerek başarılı bir başlangıç yapmıştır.