»İş utanç verici. Ama bizim için değil, bu ülke için!« Bunlar Ankara’da yenilenebilen çöpleri toplayarak hayatını kazanan genç adamın sözleri. Bu işi yapanlar asosyal, ya da hayatta hiçbir şey yapamayacak insanlar da değil. Daha çok politik ortamın kurbanları.

Açık deniz, balıkçı kayıkları, güneş batımında sahil manzaraları: Harika bir yer. Kayıklarında hayaller kuranlar sadece erkek balıkçılar mı? Hayır, çünkü gölde erkeklerle aynı şartlarda çalışan kadınlar da var. Çalışmaları gerekiyor, çünkü ailelerini doyuracak geliri sadece denizden elde etmeleri mümkün değil. Zorunluluktan eşit haklara sahip olma fazileti mi doğuyor?

İki genç kız, Münih’de, bir mülteci evinde tanışırlar. Birisi Kosova’dan, diğeri ise Çin’in kuzeybatısından gelmektedir. İkisi de sığınmacı hakklarını kazanırlar. Büyük şehrin anonimliğinde, metrolarda, »Harras Kadınları«yla oynadıkları futbol maçı esnasında memurların gözetiminden, aile bağlarından ve öğretmenlerden özgür olduklarını hissederler. Şimdilik…

Almanya’nın ortası: Bir şehrin yakınında dizi dizi kurulmuş uluslararası karakterlerle donanmış bahçeciklerin masalı: Almanlar, Türkler, Hintliler, Ruslar, Polonyalılar yan yana meyve sebze ekiyorlar ve ot biçiyorlar. Çok kültürlü bir biyotop mu? Kesinlikle hayır. Hep birlikte düzenlenen yaz partisi, problemlerin var olduğunun göstergesi…

İkinci el eşyaların satıldığı pazarın birinde bir kutu içinde 8 mm ile çekilmiş sessiz, özel filmler bulunur. Filmler, 1935 yılında Musevi bir babanın oğlu olarak Almanya’da dünyaya gelmiş ve şu an hayatta olmayan Münih’li oyuncu Heinz-Hermann Bernstein’a aittir. Bu filmler Bernstein’ın filmlerde beraber rol aldığı, hala hayatta olan kadınları aramaya başlamanın çıkış noktası olurlar. Film bir portreyi oluşturan mozaik parçalarını anlatıyor.

Yıldız: Artık çok da genç sayılmayan kadın, yıllar boyunca yaşadığı baskıyı, baskıcı geleneklerin ördüğü duvarlardan nasıl kurtulduğunu, şiddet uygulayan kocasını ve kadının aşağılanmasının normal görüldüğü ortamı anlatıyor.